Hart en ziel in sector van personen met een beperking

Ik werd hartelijk ontvangen door de medewerkers en directieleden van Covida in Genk, een breed netwerk dat zich inzet voor mensen met een beperking. Die dag was het ook de Internationale Dag voor Mensen met een Beperking, de uitgelezen kans dus om met hun in gesprek te gaan.

Op vrijdag drie december werd ik hartelijk ontvangen door de medewerkers en directieleden van Covida in Genk, gelegen op de welzijnscampus. Covida is een breed Limburgs netwerk dat zich inzet voor kinderen, jongeren en volwassenen met een beperking. Ze neemt initiatieven op vlak van dag-, woon-, en individuele ondersteuning. Momenteel zijn er zes units met elk hun eigen karakter. Die dag was het ook de Internationale Dag voor Mensen met een Beperking, de uitgelezen kans dus om met hun in gesprek te gaan.

De sector kent veel uitdagingen en onderging in de laatste jaren grote wijzigingen. In 2017 werd er omgeschakeld naar persoonsfinanciering – een heuse klus die tegelijk ook een mentaliteitswijziging vroeg –, in 2020 werden de woon- en leefkosten ingevoerd en vandaag worden ook zij niet gespaard door de coronacrisis.

Toch konden ze even tijd voor me maken. Ik werd rondgeleid in het atelier achter De Wink3l, waar enkele dagbewoners een grote bestelling aan het afwerken waren. De één plooide de doos en de andere stak de nodige spullen erin. Teamwork makes the dream work! Daarna nam Anita ons mee naar de winkel, die ze zelfstandig uitbaten. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag wat een beeldige kunst er te koop was. Met trots vertelde ze hoe alle werkstukken zelf worden gemaakt, gebakken en vervolgens worden verkocht. Hun kunstwerken leken me de ideale relatiegeschenken, dus ik heb er een dozijn besteld!

Na het bezoek aan het atelier en de winkel schoven we aan tafel. Heel wat pijnpunten werden aangekaart. Van personen die net door de mazen van het net vallen tot de ingewikkelde financiering, we namen de tijd om het grondig te bespreken. Ik neem veel mee uit het gesprek, maar wat ik écht niet zal vergeten was het hart en ziel waarmee de directeurs spraken over hun voorziening, over hun medewerkers – kortweg, over de sector en de mensen erin.

Bedankt om me te ontvangen. Ik kijk met een warm hart terug naar onze ontmoeting!